کلاچ خودرو در محفظه فلایویل بین موتور و گیربکس قرار دارد و مجموعه کلاچ توسط پیچ به صفحه عقب فلایویل ثابت می شود و شفت خروجی کلاچ شافت ورودی گیربکس است. در حین رانندگی خودرو، راننده می تواند در صورت نیاز، پدال کلاچ را پا گذاشته یا رها کند تا به طور موقت جدا شود و به تدریج موتور و گیربکس را درگیر کند تا نیروی ورودی موتور به گیربکس قطع یا منتقل شود.
قطعات مکانیکی که می توانند شفت محرک و محور محرک را در هر زمانی که برای کار لازم است درگیر یا جدا کنند. می توان از آن برای کنترل راه اندازی، توقف، تعویض دنده و معکوس کردن سیستم محرک ماشین استفاده کرد. کلاچ ها انواع مختلفی دارند که با توجه به ماهیت کار می توان آنها را به : 1 کلاچ فرمان تقسیم کرد. روش های کنترل مکانیکی، الکترومغناطیسی، پنوماتیکی و هیدرولیکی مانند کلاچ تعبیه شده (انتقال گشتاور از طریق اتصال دندان ها، دندانه ها یا کلیدها)، کلاچ اصطکاکی (انتقال گشتاور توسط اصطکاک)، کلاچ انعطاف پذیر هوا (با استفاده از سیلندر هوای تراکمی منبسط می شود و برای کار کردن کلاچ که در آن عضو اصطکاکی درگیر یا جدا شده است، یک کلاچ لغزشی الکترومغناطیسی (از نیروی مغناطیسی برای تولید گشتاور برای انتقال گشتاور استفاده می شود) و یک کلاچ پودر مغناطیسی (پودر مغناطیسی توسط یک سیم پیچ مهیج مغناطیسی می شود) منعقد می شود. یک زنجیر پودر مغناطیسی برای انتقال گشتاور تشکیل می دهد. 2 کلاچ اتوماتیک. به طور خودکار عمل مفصل یا جداگانه را با روش مکانیکی ساده کامل می کند و به کلاچ ایمنی تقسیم می شود (محرک درایو را می توان به طور خودکار زمانی که گشتاور گیربکس به مقدار معینی رسید جدا کرد. جلوگیری از اضافه بار، جلوگیری از آسیب به قطعات مهم در دستگاه)، کلاچ گریز از مرکز (زمانی که محور محرک هنگامی که سرعت به مقدار معینی می رسد e، به دلیل نیروی گریز از مرکز، شفت محرک می تواند خود{2}}کوپل شود یا بعد از سرعت معینی جدا شود. کلاچ جهت دار (همچنین به آن کلاچ اوررانینگ نیز گفته می شود، با استفاده از جغجغه{3}}درگیر شدن پنجه یا غلتک یا گوه) عمل گوه حرکت یا گشتاور را در یک جهت منتقل می کند، و هنگامی که میل محرک به عقب یا معکوس می شود، کلاچ به طور خودکار جدا می شود. سرعت کمتر از شفت محرک است.
