اجازه دهید به طور خلاصه در مورد ساختار کلاچ صفحه اصطکاک لیفتراک صحبت کنیم.
فلایویل موتور بخش فعال کلاچ است. صفحه محرک و توپی محرک با صفحه اصطکاک لیفتراک به شفت محرک (یعنی محور محرک گیربکس) توسط اسپلاین های کشویی متصل می شوند. فنر فشاری دیسک رانده شده را در مقابل صفحه انتهایی فلایویل فشرده می کند. گشتاور موتور توسط اصطکاک بین سطح تماس فلایویل و صفحه محرک به صفحه محرک منتقل می شود و سپس از طریق شفت محرک و مجموعه ای از اجزای سیستم انتقال به چرخ محرک منتقل می شود. هر چه نیروی فشاری فنر فشاری بیشتر باشد، گشتاوری که کلاچ می تواند منتقل کند بیشتر می شود.
از آنجایی که خودرو در حین رانندگی باید همیشه انتقال نیرو را حفظ کند و قطع انتقال تنها یک نیاز موقتی است، قسمت فعال و قسمت محرک کلاچ خودرو همیشه در حالت درگیر هستند. جفت اصطکاک از یک دستگاه فشرده سازی فنری برای برآوردن این نیاز استفاده می کند. هنگامی که می خواهید کلاچ را جدا کنید، فقط روی پدال در مکانیزم عملکرد کلاچ قدم بگذارید، و دوشاخه دنده تنظیم شده در شیار حلقوی توپی دیسک محرک، دیسک رانده را فشار می دهد تا بر فشار فنر فشاری غلبه کند و به داخل حرکت کند. جهت رهاسازی و تعامل با چرخ فلایویل. جدایی، اصطکاک ناپدید می شود، بنابراین انتقال نیرو قطع می شود.
هنگامی که انتقال نیرو نیاز به بازسازی دارد، به منظور ایجاد تغییرات در سرعت خودرو و سرعت موتور نسبتاً صاف، سرعت بازیابی پدال کلاچ باید به طور مناسب کنترل شود تا صفحه محرک، تحت فشار فنر تراکمی، در داخل دستگاه حرکت کند. جهت درگیری و تماس مجدد با چرخ طیار. فشار بین دو سطح تماس به تدریج افزایش می یابد و گشتاور اصطکاک مربوطه نیز به تدریج افزایش می یابد. هنگامی که فلایویل و صفحه محرک محکم درگیر نیستند و گشتاور اصطکاک بین آنها نسبتاً کم است، می توانند خارج از هماهنگی بچرخند، یعنی کلاچ در حالت لغزش است.
گشتاور بیشتری که کلاچ صفحه اصطکاکی لیفتراک می تواند منتقل کند به گشتاور اصطکاک ایستا بیشتر بین سطوح اصطکاکی بستگی دارد که به نوبه خود با نیروی فشار بیشتر بین سطوح اصطکاک و اندازه و خواص سطوح اصطکاک تعیین می شود. بنابراین، برای یک کلاچ با یک ساختار خاص، گشتاور اصطکاک استاتیک یک مقدار ثابت است. هنگامی که گشتاور ورودی به این مقدار می رسد، کلاچ لغزش می یابد، بنابراین گشتاور سیستم انتقال را محدود می کند و از اضافه بار جلوگیری می کند.
