تجزیه و تحلیل مختصر و اصطکاک مواد همراه با توسعه مواد
نوع دیگری از مواد اصطکاکی که به موازات مواد اصطکاکی آلی ساخته شده و بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد، مواد اصطکاکی متالورژیکی پودری است. در سال 1929 شوارتسکف از اتحاد جماهیر شوروی سابق اولین ماده متخلخل برای اصطکاک را به ثبت رساند که آلیاژی حاوی مقادیر کمی سرب، قلع و پایه مس بود. ایالات متحده این کار را در سال 1929 آغاز کرد، و اولین استفاده از این مواد در صفحات کلاچ برای خراشهای D-7 و D-8 در اواخر دهه 1930 بود. از این ماده برای ساخت صفحات کلاچ روی خراش های D-7 و D-8 استفاده شد. این ماده برای اولین بار در اواخر دهه 1930 در دیسک های کلاچ اسکراپرهای D-7 و D-8 استفاده شد. در سال 1932، جنرال موتورز تولید مواد متخلخل برای دیسک های کلاچ را سازماندهی کرد که در آن زمان توسط صنعت هوافضا پذیرفته شد.
یک اصل فرآیند اولیه بالغ تر در زمینه مواد اصطکاکی متالورژی پودر در حق اختراعی که توسط ویلمر و همکارانش در ایالات متحده آمریکا بین سال های 1937 و 1941 به دست آمد، تجسم یافت. مکمل روی برای آلیاژسازی آهن و سیلیس برای افزایش ضریب اصطکاک و گرافیت و سرب به عنوان اجزای روان کننده اضافه شدند.
مدتی در حدود 1950-1980، مواد اصطکاکی متالورژی پودر با موفقیت در محیطهای کاری اصطکاکی خشک و مرطوب استفاده شد. حوزه کاربرد به ترمز و کلاچ برای وسایل نقلیه متوسط و سنگین، ماشین آلات کشاورزی و غیره گسترش یافت. از سال 1958 شرکت بریتانیایی فرود با همکاری شرکت های آمریکایی SK Wellman و Bendix Aerospace مواد اصطکاکی بر پایه برنز، آهن و سرامیک تولید می کند.
