جهت گیری های اصلی تحقیقات مواد اصطکاکی

جهت گیری های اصلی تحقیقات مواد اصطکاکی
به منظور انطباق با توسعه صنعت ماشین آلات، پالایش و اکتشاف مواد اصطکاکی جدید، با تمرکز بر جنبه های زیر: بهبود مقاومت در برابر سایش مواد، که عمر مفید دستگاه ترمز را تعیین می کند. برای به دست آوردن ضریب اصطکاک به اندازه کافی بالا و پایدار برای اطمینان از قابلیت اطمینان و نرمی کار دستگاه های ترمز و انتقال.
مقاومت حرارتی مواد اصطکاکی اساساً با دو شاخص مشخص می شود: مقاومت در برابر اکسیداسیون در دماهای بالا و توانایی ماتریس فلزی که مواد بر روی آن قرار دارد برای حفظ استحکام مکانیکی کافی. به منظور دستیابی به دمای عملیاتی بالاتر، انتقال به فلزات نسوز بیشتر و آلیاژهای پیچیده تر صورت گرفته است. مانند بار سنگین در زیر مواد بر پایه آهن به جای مواد برنز: به منظور بهبود دمای کار و حد مقاومت مکانیکی مواد مبتنی بر مس، آلومینیوم به جای قلع برای ساخت آلیاژ مس. مواد مبتنی بر آهن در افزودن نیکل، کبالت، کروم، منگنز، تنگستن، مولیبدن و سایر عناصر برای ساخت آلیاژ آهن، به منظور بهبود بیشتر پایداری حرارتی مواد اصطکاک مبتنی بر آهن و استحکام مکانیکی.
مواد اصطکاکی مبتنی بر آهن در تماس با آهن در دماهای بالا. گرافیت ناپایدار نیز به طور فزاینده ای تمایل دارد با عوامل ضد گیر بی اثر (مانند نیترید بور) جایگزین شود. تحت بارهای سنگین، مواد اصطکاک متالورژیکی پودر مبتنی بر نیکل و تنگستن پیشنهاد می‌شوند. برای بهبود مقاومت در برابر اکسیداسیون، مواد اصطکاکی مبتنی بر الیاف فولاد ضد زنگ پیشنهاد شده‌اند. برای مقاومت در برابر سایش، از همان چند آلیاژی برای افزایش استحکام ماتریس فلزی مواد اصطکاک استفاده می شود.
به منظور بهبود و تثبیت ضریب اصطکاک، کارهای تحقیقاتی زیادی در زمینه کشف عوامل اصطکاک جدید و ضد گیر انجام شده است. به منظور بهبود ضریب اصطکاک مواد اصطکاکی مبتنی بر آهن، ترکیباتی مانند کاربید بور، کاربید سیلیکون، کاربید زیرکونیوم، نیترید بور و غیره اضافه شد. نیترید برای جایگزینی
در مواد مبتنی بر مس، سیلیس، آزبست، مولایت و اکسید آلومینیوم به طور موثر به عنوان عوامل اصطکاک برای بهبود ضریب اصطکاک استفاده می شود. دی سولفید مولیبدن، دی سولفید تنگستن و نیترید بور به طور گسترده در مواد مبتنی بر آهن برای تنظیم ضریب اصطکاک و بهبود خواص ضد خراش استفاده می شود. فلزات قابل ذوب سرب، قلع، بیسموت، آنتیموان، کادمیوم و سایر مواد افزودنی بیشتر مورد توجه قرار می گیرند، در اثر افزایش دما در اصطکاک قرار می گیرند و به مایع تبدیل می شوند، برای جلوگیری از تولید پدیده لغزش چسبندگی، برای تثبیت ضریب. اصطکاک سودمند است در مواد اصطکاک برای اضافه کردن از کاربید خالص یا نیترید خالص پایدار تر، استحکام بالاتر از ترکیب پیچیده کار زیادی انجام داده است. مواد بر پایه آهن و مس در محلول جامد نوع تیتانیوم یا زیرکونیوم اکسیژن، کربن، ترکیبات نیتروژن TiO-TiN-TiC یا Zr-ZrO-ZrN، ضریب اصطکاک این ماده 0.55 است. ، مقاومت در برابر سایش را می توان بیش از 9 برابر افزایش داد.
در سرعت اصطکاک 40 میلی لیتر بر ثانیه، مواد اصطکاک با بیش از 2 درصد اکسید تیتانیوم و 3 تا 10 درصد اکسیدهای سیلیکون، آلومینیوم، زیرکونیوم، منیزیم، بریلیم، کلسیم و کروم در مواد پایه آهن و مس هستند. توصیه شده.
یکی از جهت‌های جدید پیشنهادی این است که منافذ ماتریس فلزی از پیش پخته شده حاوی پودر شیشه ریز آسیاب شده باشد، که با آغشته کردن آن به رزین سیلیکونی حاوی ذرات معلق شیشه و به دنبال آن یک عملیات حرارتی تکمیلی انجام می‌شود.
اگر در گذشته ساخت مواد اصطکاکی متالورژیکی پودر عمدتاً مبتنی بر تجربه عملی بود، در آینده توجه اصلی به مطالعه مکانیسم اصطکاک و سایش در حین کار جفت اصطکاک معطوف خواهد شد که یک علمی علمی را ارائه خواهد کرد. اساس طراحی مواد اصطکاکی با خواص مورد نیاز.